Կիրակի օրվա ծրագիրն ավարտվեց Հայաստանից այս նրբագեղ պարային ստեղծագործությամբ։ Հինգ անչափ երիտասարդ կատարողներ, հագնված իրենց երկրի գորգերի մեջ օգտագործված գույներով, հիացրին մեզ՝ տրիբունաներում նստածներիս։ Գեղագիտական առումով այն Սոֆիա Կոպպոլայի «Ինքնասպան կույսերը», Մարգարետ Ատվուդի «Աղախնի պատմությունը» և հռոմեական վեստալ կույսերի խառնուրդ էր։
Նրանց ներկայությունը բեմում միաժամանակ և՛ փխրուն էր, և՛ հզոր՝ շարժումների այնպիսի գեղեցիկ փոխազդեցություն, որը փնտրում էր անհատականություն և ներդաշնակություն, նրբություն և լուսարձակ թելերի միահյուսումը։ Այստեղ նստարանը, գործող անձ էր, որը ծառայում էր որպես կենտրոնական առանցք։ Կարմիր, ինդիգո, հողային երանգներ, օխրա... դրանք կանացի ձեռքերն էին, բնական ներկանյութերը, ավանդույթը և արմատները։ Իրենց երիտասարդական հայացքներով նրանք մեզ տարան դեպի հին ավանդույթը, որը դարձել է իրենց երկրի ինքնության խորհրդանիշ:
26.02.2026
Հայացք պարտերից
