Այսօր ներկա գտնվեցի Երևանի Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնում «Гамлет Collapse» առաջնախաղին, բեմադրիչ՝ Սուրեն Շահվերդյան։ Սա դասական «Համլետի» վերարտադրություն չէր։ Սա ժամանակակից, ներսից ճեղքված և հոգեբանական սրվածությամբ լի մեկնաբանություն էր, որտեղ փլուզումը դառնում էր ոչ միայն սյուժետային, այլև գոյաբանական առանցք։
Բեմադրությունը հրաժարվում էր ավանդական պաթոսից և ընտրում էր ավելի մերկ, ավելի անկեղծ թատերական լեզու։ Համլետի կերպարը՝ մարմնավորած Գոռ Համաբարձումյանի կողմից, կրում էր ներքին լարվածության խտություն։ Կլավդիոսի դերում Էրվին Ամիրյանը ստեղծել էր ուժի և խոցելիության հակասական համադրություն, իսկ Լայերտի դերում Արեն Խաչատրյանը բեմ էր բերում պայթունավտանգ էներգիա։
Առանձնապես ուզում եմ ընդգծել Օֆելիայի դերում Ելենա Վարդանյանի փայլուն դերասանական խաղը․ նրա զգացմունքային և խորքային մեկնաբանությունը նոր շունչ ու ազդեցիկ հնչողություն հաղորդեց կերպարին։ Հատկապես երկրորդ հատվածում նրանց խաղը հասնում էր ինտենսիվության բարձր կետի․ կոնֆլիկտները սրվում էին, ռիթմը խտանում, և բեմական լարվածությունը դառնում էր գրեթե շոշափելի։
Լուսային ձևավորումը՝ Հայկ Աղաբեկյանի աշխատանքը, կառուցում էր դրամատիկական տարածք՝ լույսի և ստվերի կտրուկ հակադրություններով։ Երաժշտական ձևավորումն էլ, իր ոչ ստանդարտ ընտրությամբ, պահում էր հանդիսատեսին մշտական ներգրավվածության մեջ՝ հատկապես երկրորդ հատվածում ստեղծելով ներքին դող առաջացնող մթնոլորտ։
Այս բեմադրությունը ցույց տվեց, որ դասականը կարող է խոսել մեր ժամանակի լեզվով՝ դառնալով ոչ թե անցյալի արձագանք, այլ ներկայի ցավոտ և կենդանի հարցադրում։
27.02.2026
